Globalisering is uniformiteit. De hele wereld draagt jeans, eet hamburgers en luistert naar popmuziek. Tegelijkertijd is er een tegengestelde beweging: een sterke hang naar authenticiteit, naar puurheid en naar traditie. Jonge, geëngageerde modeontwerpers uit alle hoeken van de wereld beantwoorden aan die vraag. Ambacht en etniciteit spelen een grote rol in hun werk dat via Fashion Weeks en het internet zijn weg vindt naar de wereldmarkt. Wat zijn hun ambities? Waar worden ze in belemmerd? ,,Iedereen vond onze ontwerpen achterlijk. Ze zeiden dat we daarmee terug gingen in de tijd.”

Ten minste drie grote kunstmusea hebben aangekondigd een aanvraag in te dienen voor de nieuwe Stimuleringsprijs culturele diversiteit van de Mondriaan Stichting. Dat heeft Gitta Luiten, directeur van de stichting gisteren desgevraagd bekendgemaakt. De Mondriaan Stichting riep zes weken geleden de ‘Stimuleringsprijs culturele diversiteit’ in het leven van 500.000 euro. Voor geen enkel project van de Mondriaan Stiching is een groter geldbedrag beschikbaar.

Wat het beeld Santa Claus van Paul McCarthy - kabouter buttplug - niet kreeg, krijgt Konijntje Snoepfles wel: een plek in de Rotterdamse openbare ruimte. Het beeld, een vijftien meter hoog, groen, lichtgevend konijn met een zuigfles in zijn poot, staat op een toepasselijke plek: bij ijssalon Capri in de Karel Doormanstraat. Want het maakt deel uit van de serie Obeestitas, waarmee beeldend kunstenaar Florentijn Hofman het overmatige consumptiegedrag aan de kaak stelt.

Het is pas het tweede interview dat ze samen geven. Kunsthistorici Bregje van Woensel, Patricia Pulles en vormgever Annemartine van Kesteren zijn de kersverse stadsconservatoren of 'stadsredactie' van Museum Boijmans van Beuningen. Hun taak: 'de dynamiek van het Rotterdamse kunstcircuit binnenhalen, en de Rotterdammer kennis laten maken met de rijkdom van het museum.''

De huiskamermuur van Rietje Bandos is met houtskool beschilderd. Op de tekening is zij zelf te zien tussen haar planten, een sigaret in de hand. De rook verspreidt zich over de muur om als een collage de portretten te herbergen van haar kleinkind, Bandos zelf als kind en haar als cowboy verkleedde broertje in de jaren vijftig. De getekende planten banen zich over de muur een weg de keuken in. Om de lichtschakelaar is netjes heen getekend.

Argeloos komt een echtpaar op leeftijd de expositieruimte binnen en beiden worden direct in een lycra chador van het merk Aziz Bekkaoui gehesen. Licht onthutst proberen ze vorm te vinden in de stof en hem over hun schouders te draperen. Zo maken ze ineens deel uit van een performance op de opening van Kunstmarokkanen, de reizende kunstmanifestatie van Marokkaanse kunstenaars door Nederland, in het kader van het Marokkojaar 2005.

Daar zaten ze, de directeuren van de drie toonaangevende beeldende kunstinstellingen van Rotterdam. Sjarel Ex van Museum Boijmans van Beuningen, Hans Maarten van den Brink van Witte de With en Thomas Meijer zu Schlochtern van TENT.. Ieder achter een microfoon bij het debat ter ere van de seizoensopening dinsdagavond in het auditorium van Boijmans. Titel: Een lokale paradox. Hoe internationaal is het Rotterdamse kunstklimaat? Het klonk onschuldig, maar er zat een venijnige ondertoon in: met het internationale imago van de Nederlandse kunstsector is het niet fraai gesteld.

Op het openingsdebat van het Rotterdamse kunstseizoen gisteravond in Museum Boijmans van Beuningen, stonden beeldend kunstenaars en instellingen lijnrecht tegenover elkaar. ‘Hoe internationaal is het Rotterdamse kunstklimaat?’, luidde de vooraf door de nieuwe Rotterdamse Raad voor Cultuur en Kunst geformuleerde vraag voor de avond. Maar het ging meer over andere vragen. Is de Nederlandse kunstwereld in crisis? En waarom staat ons land niet op de internationale kunstkaart?