Nederlandse ontwerpbureaus staan te trappelen om de stap naar China te maken. Maar zo simpel is het niet. Zakelijke en culturele verschillen belemmeren de samenwerking. En inhoudelijk staan Nederlandse en Chinese vormgevers vaak ook mijlenver uit elkaar. Over concepten, kopieerdrang en identiteit. ,,China kan over je heen vallen.”

“Hanco Kolk tekent in New Yorker” kopte het deze zomer in NRC Handelsblad. De auteur van het stukje noemde onder andere Kamagurka en Joost Swarte als Nederlandse voorgangers van Kolk die voor het prestigieuze weekblad tekenen. Maar er ontbrak in het lijstje een Nederlander die regelmatig het weekblad opsiert: Jeroen Koolhaas. Sinds 2004 illustreert de Rotterdammer de rubriek About Town en af en toe The Critics van The New Yorker.

Rockwell Clothing, de cd-hoes van Rednose Distrikt en de flyers van Bitterzoet en Paradiso zijn het topje van de ijsberg. Illustrator Piet Parra heeft met zijn volmaakt eenvoudige, kleurrijke tekeningen een superproductie. Hij exposeerde dit jaar al in Londen, en binnenkort in Parijs. ,,Maar soms ben ik dat mannetje met zijn kop in het zand.”

Hoe zet je een Braziliaanse sloppenwijk op de kaart? Juist, door hem in zijn geheel te beschilderen: door elk krot, elk huisje een kleur te geven, en daarmee een beeld te creëren dat de wijk overstijgt. Zo moeten illustrator/kunstenaar Jeroen Koolhaas en galeriehouder Dre Urhahn gedacht hebben toen ze aan hun project Favela Painting begonnen.

,,Tweemaal schudde de God van Nederland zijn eerbiedwaardige hoofd en tweemaal schoven z’n eerbiedwaardige grauwe bakkebaarden heen en weer over z’n vest,” schreef Nescio in Dichtertje. Die toornige, almachtige god lijkt negentig jaar later niet meer in Nederland te leven. De oude kerken blijven op zondag leeg, de nieuwe barsten uit hun voegen. Wie zijn hun bezoekers, en wat is er over van de religieuze tradities in Nederland?

In de drukte van het Rokin valt het misschien niet op, maar op de eerste verdieping van galerie Arti et Amicitiae staat op de plantenbakken een telefoonnummer. De voorbijganger die het belt, veroorzaakt iets volstrekt ondenkbaars: de geraniums beginnen te dansen. De telefoon waarnaar gebeld wordt, bestuurt door middel van software een fietsketting die aan de bloempotten is bevestigd.

Opvallend veel vormgevers zijn in hun vrije tijd muzikant of vj. Maar hoe verhouden vormgeving en muziek zich tot elkaar in hun oeuvre? De meeste ontwerpers zien muziek en design niet meer als afzonderlijke media: ,,Of je nou met samples schuift of met grafische blokken, het maakt niet uit.”

,,Respect the Architect is een term uit de hiphop en refereert aan graffiti en architectuur,” vertelt Dimitri Madimin, curator van de expositie met die naam in het Westelijk Handelsterrein in Rotterdam. ,,Een graffitiartiest gebruikt het werk van iemand anders, een gebouw, muur of brug, als canvas. Maar ook een performancekunstenaar in de openbare ruimte gebruikt de stad als decor.”

Ze is net afgestudeerd aan de enige ambachtelijke schoen- en leeropleiding van Nederland, exposeerde al in New York en Parijs en vanaf vandaag ook in Den Haag. Roswitha van Rijn (32) staat met een been in de modewereld, met een been in de kunstwereld en met weer een ander in de ambachtelijke schoenmakerij. ,,Ik heb een heleboel benen,” lacht ze.

Bij de opening op 17 februari van de eerste overzichtstentoonstelling Een Ander Level van het Rotterdamse vormgevers/kunstenaarsduo HuMobisten, staken de presentatoren de draak met het actuele kunstdiscours. Een lange speech, geheel bestaande uit citaten uit het Vlaamse kunstblad De Witte Raaf en het Nederlandse Metropolis M. was het resultaat. De bezoekers proesten het uit bij de niet aflatende stroom gortdroge, gecondenseerde formuleringen met bijna krampachtig veel jargon.