Mag je als recensent zeggen dat je blij wordt van een tentoonstelling? Misschien wel wanneer de curator zo geraffineerd te werk is gegaan bij het combineren van lichtvoetig, geestig en poëtisch werk, als Humobist Rufus Ketting bij YES. Zonder flauw of moralistisch te worden laat hij een jonge generatie vormgevers en kunstenaars ons een naïeve, soms kinderlijke en daardoor relativerende kijk geven op de wereld waarin we leven.

In 1993 studeerde Erik Verdonck af aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Antwerpen met de collectie Multi waarin hij verschillende etnische stijlen mixte als reactie op racisme en onverdraagzaamheid. Vijftien jaar en vele beroepen later keert hij naar die collectie terug met het eerste deel van de tentoonstelling Heimwee in het Zeeuws Museum in Middelburg.

Het gaf de stad een zweem internationale allure en even werd Rotterdam een echte modestad: tijdens Bridges to Fashion, de vierdaagse modemanifestatie (18-21 september) met aandacht voor hedendaagse modeontwerpers uit Nederland en Turkije.

‘Design als kunst? Het is echt gewoon een bankje’ kopte nrc.next naar aanleiding van de tentoonstelling Art Design in de Rotterdamse galerie Vivid. Al langer is de vraag actueel wanneer iets design is en wanneer kunst – uit theoretisch oogpunt – maar de discussie bevindt zich nu op financieel vlak sinds kunstgaleries en -veilingen ontdekten dat er grof geld valt te verdienen met uniek en limited edition-design. Arjen Ribbens beschreef het fenomeen vorig jaar al in NRC Handelsblad.

Ze kleedden Amsterdam aan op de dag van het huwelijk van Willem-Alexander en Maxima, vorig jaar werden in Rotterdam 32 gebouwen paars ter ere van het architectuurjaar en in 2006 sneeuwden duizenden felroze stippen de Rotterdamse Witte de Withstraat onder. Eén voor één projecten van Vollaers Zwart, bureau voor ‘autonome communicatie’. Binnenkort sieren ze de binnenstad van Madrid op.

Hoe representeer je jezelf op het internet? Hoe wil je jezelf laten zien aan de miljoenen webgebruikers wereldwijd? Dat is de vraag die Mediamatic, organisator en bemiddelaar in e-cultuurprojecten, zich deze maanden stelt in de serie genaamd Ik! Ik! Ik!. Omdat mode een andere manier is om jezelf te uiten (en het project in dezelfde periode de Amsterdam Fashion Week plaatsvond), is die discipline afgelopen zomer ingezet tijdens Hip Dressing for the Poor, de eerste tentoonstelling in de serie.

Midden in de ruimte staat een strak rechthoekige, massief houten tafel met zilverkleurige poten. In één van de hoeken heeft ze een uitwaaierend, emaillen bloemenmotief. Verderop ligt een gouden ketting met Venetiaanse elementen tentoongesteld die echte Romeinse munten uit de derde eeuw bevat. En op de kleine gouden zitbankjes staan een Egyptische scarabee en een vlinder geschilderd: de nieuwe Amsterdamse galerie Paule Carré presenteert Mediterraan design.

Wie de documentaire ‘Beperkt houdbaar’ van Sunny Bergman vorig jaar heeft gezien, herinnert zich ongetwijfeld de scène waarin de filmmaakster in Californië wordt onderzocht door een snelle, ambitieuze plastisch chirurg. “You need the full works, my dear,” verzucht hij zakelijk na een vaginaal onderzoek. Bergman blijft een beetje beduusd achter en constateert in de voice over dat ze stiekem had gehoopt dat hij haar 'normaal' zou vinden.

“Als je in de mediamarkt de afdeling van de mp3-spelers oploopt, vind je een enorm aanbod van apparaten met vrijwel hetzelfde geheugen en dezelfde prestaties,” zegt Ilse van Kesteren. “Technisch zijn die producten vrijwel uitontwikkeld, dus je baseert je aankoopkeuze op aspecten als kleur en vorm, textuur en gewicht.” Van Kesteren promoveerde dit jaar in de richting Industrieel Ontwerpen aan de TU Delft op het belang van belevingsaspecten bij de materiaalselectie van ontwerpers.

“Kijk, deze ventilatoren zijn made in Taiwan, maar tegelijkertijd hebben ze iets poëtisch.” Daan Roosegaarde loopt langs zijn werk Flow, een wand die bestaat uit honderden zwarte ventilatoren. Daar waar hij met zijn hand langs beweegt, beginnen de apparaatjes te draaien. “Er zit iets herkenbaars in, en iets vervreemdends. Wij noemen het technopoëzie.”