Toen flamencodanseres Harriet IJssel de Schepper, alias Kika, een keer werd geïnterviewd op televisie, nam ze voor aanvang van het vraaggesprek de interviewster apart. Ze verzocht haar om alsjeblieft niet te vragen waarom zij als Nederlandse flamenco was gaan dansen. ‘Als we die vraag skippen,’ redeneerde Kika, ‘blijft er meer tijd over om over mijn vak te praten.’

‘Als je op deze manier achterover valt, jaag je jezelf angst aan. Je moet je partner je hele gewicht geven. Je moet op hem vertrouwen. Doe het nog een keer.’ Francisco Cruz helpt een studente met een achterwaarts salto afgezet door de benen van haar liggende partner. ‘Buig je rug meer. Ja, goed zo! Voel je dat je jezelf laat draaien? Dat is het! Doe het nu nog vijf keer, zodat je het gevoel vast houdt.’

Als regisseur van klank en beeld drijft Michel van der Aa muzikanten tot het uiterste van hun kunnen. Hij laat orkesten mimen, pianosnaren bespelen als een viool en zangers een duet vertolken met hun geprojecteerde evenbeeld. “Ik wissel snel van de techniek naar de ‘echte wereld’,” legt Van der Aa uit. “In het stuk Memo bijvoorbeeld speelt een violist eerst een stuk muziek, dat hij opneemt met een cassetterecorder. Vervolgens drukt hij op play en speelt hij een duet met zichzelf.”

Aan de buitenkant oogt het oude sportcomplex in Vlaardingen verlaten, maar eenmaal binnen is het een en al bedrijvigheid in de hoge, centrale gymzaal. Een groepje jongeren maakt achterwaartse salto’s op een grote trampoline, een meisje balanceert op één been op een rijdende fiets, een jongen jongleert met drie diabolo’s en weer een andere studente ligt op de grond een boek te lezen, met haar benen in de spagaat.

Het is donderdagavond, half elf. Op het Zuid-Rotterdamse schiereiland Katendrecht is het uitgestorven, koud en guur. Maar in Theater Walhalla brandt licht. De zaal zit opeengepakt te luisteren naar Maurice Bleeker, vijfdejaars zangstudent van de Pop Academy. Met zijn band – piano, drums, viool, bas-, elektrische en Spaanse gitaar – speelt hij mooie, gedragen popsongs met veel Americana-invloeden.

‘Wanneer je te hard in zand knijpt, glipt het door je vingers,’ schreef Joni Mitchell ooit aan een geliefde bij het beëindigen van de relatie. Deze woorden vormen de leidraad voor de solovoorstelling van Rianne Hekkema, waarmee ze begin juni haar studie Muziektheater beëindigt.

Fatima Spar und die Freedom Fries maakt al jaren theatrale Balkanjazz met verrassend veel invloeden uit New Orleans, waarbij zangeres Spar in het Duits, Engels en Turks zingt. Genres als chanson, pop, cabaret en oude soul met een sinister Nick Cave-achtig randje versmelten. Op de nieuwste plaat Trust verliest de Balkan terrein en nemen Dixieland, en meteen ook de Engelse taal, de overhand. De overgebleven Oost-Europese melancholie gaat hand in hand met jazzy blazerssolo’s.

Het gaf de stad een zweem internationale allure en even werd Rotterdam een echte modestad: tijdens Bridges to Fashion, de vierdaagse modemanifestatie (18-21 september) met aandacht voor hedendaagse modeontwerpers uit Nederland en Turkije.

Ze kleedden Amsterdam aan op de dag van het huwelijk van Willem-Alexander en Maxima, vorig jaar werden in Rotterdam 32 gebouwen paars ter ere van het architectuurjaar en in 2006 sneeuwden duizenden felroze stippen de Rotterdamse Witte de Withstraat onder. Eén voor één projecten van Vollaers Zwart, bureau voor ‘autonome communicatie’. Binnenkort sieren ze de binnenstad van Madrid op.

Daniel Melingo is bohémien, muzikant en acteur: op zijn site staat zijn kunstenaarsschap in geuren en kleuren beschreven. “Melingo snuift poëzie als een jachthond zijn prooi, hij danst als een zweep en zingt als een litteken.” Even later wordt zijn muziek een “schaterlach van vuur” genoemd. Ook doorkijkluik in de cd-hoes van Maldito Tango benadrukt zijn voorliefde voor de bühne.