Fatima Spar und die Freedom Fries maakt al jaren theatrale Balkanjazz met verrassend veel invloeden uit New Orleans, waarbij zangeres Spar in het Duits, Engels en Turks zingt. Genres als chanson, pop, cabaret en oude soul met een sinister Nick Cave-achtig randje versmelten. Op de nieuwste plaat Trust verliest de Balkan terrein en nemen Dixieland, en meteen ook de Engelse taal, de overhand. De overgebleven Oost-Europese melancholie gaat hand in hand met jazzy blazerssolo’s.

Het gaf de stad een zweem internationale allure en even werd Rotterdam een echte modestad: tijdens Bridges to Fashion, de vierdaagse modemanifestatie (18-21 september) met aandacht voor hedendaagse modeontwerpers uit Nederland en Turkije.

Ze kleedden Amsterdam aan op de dag van het huwelijk van Willem-Alexander en Maxima, vorig jaar werden in Rotterdam 32 gebouwen paars ter ere van het architectuurjaar en in 2006 sneeuwden duizenden felroze stippen de Rotterdamse Witte de Withstraat onder. Eén voor één projecten van Vollaers Zwart, bureau voor ‘autonome communicatie’. Binnenkort sieren ze de binnenstad van Madrid op.

Daniel Melingo is bohémien, muzikant en acteur: op zijn site staat zijn kunstenaarsschap in geuren en kleuren beschreven. “Melingo snuift poëzie als een jachthond zijn prooi, hij danst als een zweep en zingt als een litteken.” Even later wordt zijn muziek een “schaterlach van vuur” genoemd. Ook doorkijkluik in de cd-hoes van Maldito Tango benadrukt zijn voorliefde voor de bühne.

Wie de documentaire ‘Beperkt houdbaar’ van Sunny Bergman vorig jaar heeft gezien, herinnert zich ongetwijfeld de scène waarin de filmmaakster in Californië wordt onderzocht door een snelle, ambitieuze plastisch chirurg. “You need the full works, my dear,” verzucht hij zakelijk na een vaginaal onderzoek. Bergman blijft een beetje beduusd achter en constateert in de voice over dat ze stiekem had gehoopt dat hij haar 'normaal' zou vinden.

‘Sorry, neem me niet kwalijk dat ik te laat ben,’ zegt ze met een schuldbewuste, zoete glimlach, terwijl ze een bonte verzameling koffers en tassen opstapelt naast de tafel in een Rotterdams café. Ze ploft neer op een stoel. Anne-Cécile Rouxel is net terug uit Berlijn, waar de korte film In deiner Haut in première ging op de Berlinale, het prestigieuze filmfestival van Berlijn. De Française tekende voor de soundtrack.

Een Marokkaanse jongen met de tekst ‘geitenneuker’ op zijn shirt, vrouwen die geschminkt en verkleed zijn als opblaaspop en hoofddoekjes van het merk Lonsdale: het kwam allemaal voorbij in de Rotterdamse danceclub Now&Wow.

,,Kunstkritiek heeft een maatschappelijke relevantie, bijna een democratische verplichting om tegen het populistische discours in te gaan en het recht te verdedigen van artistieke talenten, van vrijheid van meningsuiting.” De Vlaamse dramaturg en theatercriticus Marianne van Kerkhoven sprak gisterenavond in de Rotterdamse Schouwburg bij een debat over de plaats en waarde van de huidige Nederlandstalige kunstkritiek. Niemand evenaarde haar vurigheid, maar iedereen was het met haar eens: de pure kunstkritiek mag niet toegeven aan de massamedia.

Het is dringen geblazen om de Rotterdamse Arminiuskerk binnen te komen. Voor de deur staat een rij mensen in de kou. Een beetje confuus lachen ze elkaar toe: ,,We gaan toch naar een debat over politiek? Het lijkt wel een popconcert.”

Voor het eerst is er dit seizoen bij Jeugdtheater Hofplein een toneelcursus voor kinderen met een verstandelijke handicap. In de lessen is veel structuur, speciale aandacht en zorg. ,,Ik wil iedereen binnenboord houden.”