‘Wanneer je te hard in zand knijpt, glipt het door je vingers,’ schreef Joni Mitchell ooit aan een geliefde bij het beëindigen van de relatie. Deze woorden vormen de leidraad voor de solovoorstelling van Rianne Hekkema, waarmee ze begin juni haar studie Muziektheater beëindigt.

Vijf keer eerder brachten collega’s een muzikale ode in de vorm van eerbiedige covercd’s aan Joan Manuel Serrat. De gewaardeerde singer-songwriter (Barcelona, 1943) produceerde sinds de jaren zestig een omvangrijk oeuvre aan liederen en op muziek gezette poëzie van grote dichters als Miguel Hernández en Antonio Machado.

De twintigers hebben zich genesteld in de stoelen en uitgestrekt op de loungebanken van Club Rotterdam. Voor de duidelijkheid wordt nog wel even de gang van zaken uitgelegd. ,,De schrijvers dragen voor, het publiek luistert. Er zal geen sprake zijn van interactiviteit: u kunt niet stemmen, u kunt niets winnen. U mag lachen, maar de auteurs zullen hier niet op reageren.” Achter het katheder spreekt Jorg Schellekens (1979), organisator van de populaire literatuuravonden Nur Literatur. De zaal glimlacht verwachtingsvol.

Tussen de rijen boekenkasten, tafels met groene leeslampjes, de glazen kroonluchter aan het plafond en de oude kastanjeboom achter het raam fluistert een jonge Vlaamse dichteres haar poëzie. Ingetogen vertelt ze over haar reizen, haar prinsessendromen en haar eenzaamheid. De muisstille toehoorders, veelal vijftigers, zitten diep weggezakt in hun fauteuils. Zo nu en dan knabbelen ze een chocoladekoekje weg in het Haagse Damesleesmuseum. Na drie kwartier is het tijd om te gaan. Op naar het volgende pand en een nieuwe dichter.

,,Is er niemand met zo'n doorzichtig kapje voor over de permanent?'', vraagt verteller Jacques Klöters aan het publiek in een groene stadstuin. ,,Als dat verdwijnt, gaat er toch iets verloren uit onze cultuur.'' Het natgeregende publiek lacht instemmend. Elders betreden Thé Lau en Jules Deelder de boksring in het kader van Pop versus Poetry. Gemoedelijkheid en prachtige poëzie wisselen elkaar af op Het Tuinfeest in Deventer.

Bij het programma rond de Spaanse dichter Federico García Lorca, dat Poetry International gisteravond organiseerde, maakten vooral zijn teksten indruk.

Een jongeman, het zwarte haar naar achter gegomd, kijkt jolig en levenslustig de camera in. Hij bouwt met zijn vrienden een houten podium in een Spaans dorpje. Dan slaat de sfeer om: de man verschijnt op de planken in een zwart gewaad. Het is de dichter Federico García Lorca, die het personage van de dood vertolkt alsof hij zijn eigen tragische lot voorspelt, voor het vuurpeloton van de rechtse Falange in de Spaanse burgeroorlog.

Jazzgitariste Corrie van Binsbergen componeert muziek bij teksten van bekende Nederlandse schrijvers. Het resultaat van haar opnamen met onder anderen Remco Campert, Kees van Kooten en Toon Tellegen was zo bevredigend dat er cd’s van uitkwamen. Deze maand vinden er in het Bimhuis opnieuw vier concerten plaats. Bij het eerste, op vier mei, werden Ramsey Nasr en P.F. Thomese begeleid door het orkest van Corrie van Binsbergen. Onder leiding van de gitariste speelde het originele arrangementen en improvisaties.

De boekenweek heeft een nieuwe opzet. Van 9 tot 19 maart heeft elke dag een eigen thema. Het algemene onderwerp van de zeventigste editie is de vaderlandse geschiedenis, oftewel ‘De Spiegel van de Lage Landen’. Jan Wolkers schreef “Zomerhitte”, zijn eerste roman in twintig jaar. Het is het boekenweekgeschenk van dit jaar.

De Groningse schoolmeester Driek van Wissen is gisteren in een rommelige uitzending van de NPS uitgeroepen tot Dichter des Vaderlands. Dat een relatief onbekend dichter kon worden gekozen is te danken aan de democratische internetverkiezing. Zo’n 7000 stemmen zijn uitgebracht via internet en stembiljetten in de krant. Van Wissen voerde vrijwel onafgebroken campagne. Met succes.