Sinds 1996 scout Music Crossroads naar muzikaal talent in de armste gebieden van zuidelijk Afrika. Hoogtepunt van de zoektocht is de jaarlijkse interregionale competitie, waarvan de hoofdprijs een tournee is naar Europa. Dit jaar viel de eer te beurt aan de Malawische groep Body, Mind & Soul. Bandleider Davie ‘Street Rat’ Luhanga: “We speelden op hetzelfde tijdstip als twee olifanten, toch hadden wij, de ratten, een zee vol enthousiast publiek in onze tent.

Wie de documentaire ‘Beperkt houdbaar’ van Sunny Bergman vorig jaar heeft gezien, herinnert zich ongetwijfeld de scène waarin de filmmaakster in Californië wordt onderzocht door een snelle, ambitieuze plastisch chirurg. “You need the full works, my dear,” verzucht hij zakelijk na een vaginaal onderzoek. Bergman blijft een beetje beduusd achter en constateert in de voice over dat ze stiekem had gehoopt dat hij haar 'normaal' zou vinden.

“Als je in de mediamarkt de afdeling van de mp3-spelers oploopt, vind je een enorm aanbod van apparaten met vrijwel hetzelfde geheugen en dezelfde prestaties,” zegt Ilse van Kesteren. “Technisch zijn die producten vrijwel uitontwikkeld, dus je baseert je aankoopkeuze op aspecten als kleur en vorm, textuur en gewicht.” Van Kesteren promoveerde dit jaar in de richting Industrieel Ontwerpen aan de TU Delft op het belang van belevingsaspecten bij de materiaalselectie van ontwerpers.

“Kijk, deze ventilatoren zijn made in Taiwan, maar tegelijkertijd hebben ze iets poëtisch.” Daan Roosegaarde loopt langs zijn werk Flow, een wand die bestaat uit honderden zwarte ventilatoren. Daar waar hij met zijn hand langs beweegt, beginnen de apparaatjes te draaien. “Er zit iets herkenbaars in, en iets vervreemdends. Wij noemen het technopoëzie.”

Drie jaar geleden voltooiden Judith de Graauw en de broers Joep en Jeroen Verhoeven hun studie aan de Design Academy. Vrij snel daarna werden hun afstudeerprojecten al aangekocht door het Museum of Modern Art (MoMa) in New York, het Londense Victoria & Albert Museum en het Centre Pompidou in Parijs. Inmiddels runnen ze een fabriek in India met vijfenveertig man personeel om in de behoefte aan hun producten te voorzien. Wat is de sleutel tot hun succes?

Twaalf jaar geleden besloten twee vrienden, een architect en een industrieel ontwerper, onder de naam Zicht een bedrijf te beginnen. En dan wel op de Antillen. “We hoopten het aangename met het noodzakelijke te verenigen,” lacht Seb van Deursen (de ontwerper van de twee). “Maar aangezien al gauw bleek dat daar niet genoeg werk voorhanden was, zijn we maar in Nederland gestart.”

“Maar goud en zilver gaan toch niet samen?” protesteren de studenten. “Jawel!” brengt Manish Arora ertegenin. “Hoe meer hoe beter. Ik wil meer glitters zien! Ik wil meer kleur! Ja, neem roze, de kleur van India!” De leerlingen van het Amsterdam Fashion Institute moeten even wennen aan de kruidige inbreng van de Indiase couturier, die hen begin mei een reeks workshops gaf. “Het is zo fout dat het mooi wordt,” fluisteren ze giechelend tegen elkaar.

“Dertig jaar geleden sneed Krijn Giezen al onderwerpen aan die toen nog helemaal niet in de belangstelling stonden, zoals het hergebruiken van materialen, het bedenken van oplossingen voor het stijgende zeeniveau en het maken van conceptuele vormgeving,” vertelt Jan Wijle, hoofd van de afdeling kunst in de openbare ruimte en architectuur van het Haagse kunstcentrum Stroom. “Achteraf gezien kun je zijn werk beschouwen als een soort Droog Design avant la lettre. Hij liep altijd vooruit op de troepen en is in die zin een bron voor de huidige generatie ontwerpers.”

Als middelgroot ontwerpbureau realiseert KCND uit Noordwijk omvangrijke internationale projecten, zoals Kids Moving The World, een project om basisschoolleerlingen kennis te laten maken met hun leeftijdsgenootjes uit minder welvarende landen. De lespakketten zijn kleurrijk maar simpel, onderscheidend en aansprekend voor kinderen. “Als klanten ons vrijheid geven, kunnen we veel bereiken in een korte tijd.”

‘Sorry, neem me niet kwalijk dat ik te laat ben,’ zegt ze met een schuldbewuste, zoete glimlach, terwijl ze een bonte verzameling koffers en tassen opstapelt naast de tafel in een Rotterdams café. Ze ploft neer op een stoel. Anne-Cécile Rouxel is net terug uit Berlijn, waar de korte film In deiner Haut in première ging op de Berlinale, het prestigieuze filmfestival van Berlijn. De Française tekende voor de soundtrack.