Als regisseur van klank en beeld drijft Michel van der Aa muzikanten tot het uiterste van hun kunnen. Hij laat orkesten mimen, pianosnaren bespelen als een viool en zangers een duet vertolken met hun geprojecteerde evenbeeld. “Ik wissel snel van de techniek naar de ‘echte wereld’,” legt Van der Aa uit. “In het stuk Memo bijvoorbeeld speelt een violist eerst een stuk muziek, dat hij opneemt met een cassetterecorder. Vervolgens drukt hij op play en speelt hij een duet met zichzelf.”

‘Op een nacht vond Shook een zonnebril in het bos. Het ding bezorgde hem de rillingen en het was alsof iets of iemand hem vanuit de duisternis begluurde. Thuis borg hij de bril op. Jaren later vond hij hem toevallig terug. Toen hij hem opzette voelde hij zich weer omringd door die mysterieuze gloed van onverzettelijkheid. Ineens hoorde hij een afschrikwekkend gegrom. Twee glinsterende ogen staarden hem aan vanuit de duisternis. Het was een beest. En het wilde de bril terug...’

In februari vond het festival Amsterdam World plaats, met als thema Catalonië. Een van de weinige bands die er in het Catalaans zong was Nour. Voorman Yacine Belahcene Benet – van Berbers-Catalaanse origine – leidde al eerder succesvolle mestizoprojecten, waarvan Cheb Balowski het bekendst is. Met Nour gaat de zanger en componist vooral op zoek naar een synthese tussen zijn Noord-Afrikaanse achtergrond en westerse stijlen als rock, pop en funk. Een beetje van Rachid Taha, een beetje – maar minder – van Les Boukakes.

Mag je als recensent zeggen dat je blij wordt van een tentoonstelling? Misschien wel wanneer de curator zo geraffineerd te werk is gegaan bij het combineren van lichtvoetig, geestig en poëtisch werk, als Humobist Rufus Ketting bij YES. Zonder flauw of moralistisch te worden laat hij een jonge generatie vormgevers en kunstenaars ons een naïeve, soms kinderlijke en daardoor relativerende kijk geven op de wereld waarin we leven.

Het gaf de stad een zweem internationale allure en even werd Rotterdam een echte modestad: tijdens Bridges to Fashion, de vierdaagse modemanifestatie (18-21 september) met aandacht voor hedendaagse modeontwerpers uit Nederland en Turkije.

‘Design als kunst? Het is echt gewoon een bankje’ kopte nrc.next naar aanleiding van de tentoonstelling Art Design in de Rotterdamse galerie Vivid. Al langer is de vraag actueel wanneer iets design is en wanneer kunst – uit theoretisch oogpunt – maar de discussie bevindt zich nu op financieel vlak sinds kunstgaleries en -veilingen ontdekten dat er grof geld valt te verdienen met uniek en limited edition-design. Arjen Ribbens beschreef het fenomeen vorig jaar al in NRC Handelsblad.

Welk Nederlands kind – geboren na 1976 – is niet opgegroeid met Pino, Tommie en Ieniemienie? Voor hun zeventiende kinder-cd, Sesame Street Playground, verzamelde wereldmuzieklabel Putumayo liedjes uit het populaire kinderprogramma Sesamstraat, maar dan uit vijf continenten. Met de bekende tv-show, die in 1969 voor het eerst in de Verenigde Staten te zien was, zijn al verschillende generaties kinderen opgegroeid en niet alleen in de VS: er zijn wereldwijd 30 verschillende versies van Sesamstraat te zien in 120 landen.

Brasilectro-formatie Zuco 103 laat fans en liefhebbers de videoclip van hun nieuwste nummer Beija a mim (saudade) remixen. Wie mee wil doen aan de wedstrijd, kan op myspace.com/zuco103 ruim een uur videomateriaal downloaden en daarmee zijn of haar ideale Zuco-videoclip monteren. De drie bandleden (Lilian Vieira, Stefan Kruger en Stefan Schmid) zijn gefilmd voor een green screen terwijl ze het nummer Beija a mim (saudade) van hun nieuwe plaat After the Carnaval brengen.

Ze kleedden Amsterdam aan op de dag van het huwelijk van Willem-Alexander en Maxima, vorig jaar werden in Rotterdam 32 gebouwen paars ter ere van het architectuurjaar en in 2006 sneeuwden duizenden felroze stippen de Rotterdamse Witte de Withstraat onder. Eén voor één projecten van Vollaers Zwart, bureau voor ‘autonome communicatie’. Binnenkort sieren ze de binnenstad van Madrid op.

Hoe representeer je jezelf op het internet? Hoe wil je jezelf laten zien aan de miljoenen webgebruikers wereldwijd? Dat is de vraag die Mediamatic, organisator en bemiddelaar in e-cultuurprojecten, zich deze maanden stelt in de serie genaamd Ik! Ik! Ik!. Omdat mode een andere manier is om jezelf te uiten (en het project in dezelfde periode de Amsterdam Fashion Week plaatsvond), is die discipline afgelopen zomer ingezet tijdens Hip Dressing for the Poor, de eerste tentoonstelling in de serie.