Het gaf de stad een zweem internationale allure en even werd Rotterdam een echte modestad: tijdens Bridges to Fashion, de vierdaagse modemanifestatie (18-21 september) met aandacht voor hedendaagse modeontwerpers uit Nederland en Turkije.

‘Design als kunst? Het is echt gewoon een bankje’ kopte nrc.next naar aanleiding van de tentoonstelling Art Design in de Rotterdamse galerie Vivid. Al langer is de vraag actueel wanneer iets design is en wanneer kunst – uit theoretisch oogpunt – maar de discussie bevindt zich nu op financieel vlak sinds kunstgaleries en -veilingen ontdekten dat er grof geld valt te verdienen met uniek en limited edition-design. Arjen Ribbens beschreef het fenomeen vorig jaar al in NRC Handelsblad.

Welk Nederlands kind – geboren na 1976 – is niet opgegroeid met Pino, Tommie en Ieniemienie? Voor hun zeventiende kinder-cd, Sesame Street Playground, verzamelde wereldmuzieklabel Putumayo liedjes uit het populaire kinderprogramma Sesamstraat, maar dan uit vijf continenten. Met de bekende tv-show, die in 1969 voor het eerst in de Verenigde Staten te zien was, zijn al verschillende generaties kinderen opgegroeid en niet alleen in de VS: er zijn wereldwijd 30 verschillende versies van Sesamstraat te zien in 120 landen.

Brasilectro-formatie Zuco 103 laat fans en liefhebbers de videoclip van hun nieuwste nummer Beija a mim (saudade) remixen. Wie mee wil doen aan de wedstrijd, kan op myspace.com/zuco103 ruim een uur videomateriaal downloaden en daarmee zijn of haar ideale Zuco-videoclip monteren. De drie bandleden (Lilian Vieira, Stefan Kruger en Stefan Schmid) zijn gefilmd voor een green screen terwijl ze het nummer Beija a mim (saudade) van hun nieuwe plaat After the Carnaval brengen.

Ze kleedden Amsterdam aan op de dag van het huwelijk van Willem-Alexander en Maxima, vorig jaar werden in Rotterdam 32 gebouwen paars ter ere van het architectuurjaar en in 2006 sneeuwden duizenden felroze stippen de Rotterdamse Witte de Withstraat onder. Eén voor één projecten van Vollaers Zwart, bureau voor ‘autonome communicatie’. Binnenkort sieren ze de binnenstad van Madrid op.

Hoe representeer je jezelf op het internet? Hoe wil je jezelf laten zien aan de miljoenen webgebruikers wereldwijd? Dat is de vraag die Mediamatic, organisator en bemiddelaar in e-cultuurprojecten, zich deze maanden stelt in de serie genaamd Ik! Ik! Ik!. Omdat mode een andere manier is om jezelf te uiten (en het project in dezelfde periode de Amsterdam Fashion Week plaatsvond), is die discipline afgelopen zomer ingezet tijdens Hip Dressing for the Poor, de eerste tentoonstelling in de serie.

Sinds 1996 scout Music Crossroads naar muzikaal talent in de armste gebieden van zuidelijk Afrika. Hoogtepunt van de zoektocht is de jaarlijkse interregionale competitie, waarvan de hoofdprijs een tournee is naar Europa. Dit jaar viel de eer te beurt aan de Malawische groep Body, Mind & Soul. Bandleider Davie ‘Street Rat’ Luhanga: “We speelden op hetzelfde tijdstip als twee olifanten, toch hadden wij, de ratten, een zee vol enthousiast publiek in onze tent.

Wie de documentaire ‘Beperkt houdbaar’ van Sunny Bergman vorig jaar heeft gezien, herinnert zich ongetwijfeld de scène waarin de filmmaakster in Californië wordt onderzocht door een snelle, ambitieuze plastisch chirurg. “You need the full works, my dear,” verzucht hij zakelijk na een vaginaal onderzoek. Bergman blijft een beetje beduusd achter en constateert in de voice over dat ze stiekem had gehoopt dat hij haar 'normaal' zou vinden.

“Als je in de mediamarkt de afdeling van de mp3-spelers oploopt, vind je een enorm aanbod van apparaten met vrijwel hetzelfde geheugen en dezelfde prestaties,” zegt Ilse van Kesteren. “Technisch zijn die producten vrijwel uitontwikkeld, dus je baseert je aankoopkeuze op aspecten als kleur en vorm, textuur en gewicht.” Van Kesteren promoveerde dit jaar in de richting Industrieel Ontwerpen aan de TU Delft op het belang van belevingsaspecten bij de materiaalselectie van ontwerpers.

“Kijk, deze ventilatoren zijn made in Taiwan, maar tegelijkertijd hebben ze iets poëtisch.” Daan Roosegaarde loopt langs zijn werk Flow, een wand die bestaat uit honderden zwarte ventilatoren. Daar waar hij met zijn hand langs beweegt, beginnen de apparaatjes te draaien. “Er zit iets herkenbaars in, en iets vervreemdends. Wij noemen het technopoëzie.”