De Barcelonese band Zulú 9.30 stond al in het voorprogramma van Carlinhos Brown, Macaco en Zuco 103. Nu is er de nieuwe cd Huellas – ‘Sporen’ – met daarop volwassen en gevarieerde reggae-afrolatin. “We zijn net een snelkookpan waar nu het deksel van opengaat.”

Als negenjarig jochie zong Seun Kuti al mee in de band van zijn vader, de legendarische Nigeriaanse muziekvernieuwer en activist Fela Kuti. De jongste zoon van Fela was volgens Yoruba-tradities voorbestemd om de leiding over diens orkest Egypt 80 over te nemen. De jonge Seun (spreek uit sjéoen), een tiener toen zijn vader in 1997 stierf, besloot Fela’s nummers te blijven interpreteren totdat hij de tijd rijp achtte om eigen werk te schrijven. Zijn reputatie als charismatisch vertolker was al een feit, nu is er ook een indrukwekkend debuutalbum.

Vanaf het openingsnummer van America Brasil knalt Seu Jorges karakteristieke sambarock, op basis van de cavaquinho (soort ukelele) tamboerijn en piepende cuica, de boxen uit. De invloeden uit Amerikaanse folk en blues die de titel van het album al doet vermoeden zouden volgens de charismatische zanger een parodie zijn op de veramerikanisering van zijn thuisland. Hoewel dat dubieus klinkt – Jorge heeft zijn fascinatie voor artiesten als Stevie Wonder nooit verborgen - is America Brasil een fijne plaat geworden met inbreng van rockgitaren, mondharmonica en funky baspatronen.

Volgens saxofonist en bandleider Benjamin Herman is het er dit keer anders aan toe gegaan bij de opnamen van zijn nieuwste album. “Onvoorbereid, met slechts wat themaatjes en grooves zijn we losgegaan. Binnen een paar dagen was er een plaat.” De mannen van New Cool Collective, bekend om hun dansbare en - eerlijk is eerlijk - coole latin jazz, zijn na vijftien jaar goed op elkaar ingespeeld. Het was tijd voor iets nieuws, en dat ‘nieuws’ is een ruiger, donkerder en gedurfder geluid geworden, met een prominente rol voor gitarist Anton Goudsmid, zijn geniale gekte en zijn rock ‘n roll.

Ze haat, ze liegt, ze zwelgt in eenzaamheid en ze bedriegt. In haar teksten althans. En je zou zweren dat ze op enkele nummers daadwerkelijk huilt. Die verbeten passie kreeg Concha Buika (1972) niet mee van haar ouders uit Equatoriaal Guinea, maar van de zigeuners met wie ze opgroeide in Palma de Mallorca. Op Niña de Fuego schotelen Buika en succesproducer Javier Limón – die haar in 2005 groot maakte in Spanje – ons een pallet voor van oude Spaanse coplas, soulvolle latin jazz, Mexicaanse rancheras en flamencopop.

Daniel Melingo is bohémien, muzikant en acteur: op zijn site staat zijn kunstenaarsschap in geuren en kleuren beschreven. “Melingo snuift poëzie als een jachthond zijn prooi, hij danst als een zweep en zingt als een litteken.” Even later wordt zijn muziek een “schaterlach van vuur” genoemd. Ook doorkijkluik in de cd-hoes van Maldito Tango benadrukt zijn voorliefde voor de bühne.

Sinds 1996 scout Music Crossroads naar muzikaal talent in de armste gebieden van zuidelijk Afrika. Hoogtepunt van de zoektocht is de jaarlijkse interregionale competitie, waarvan de hoofdprijs een tournee is naar Europa. Dit jaar viel de eer te beurt aan de Malawische groep Body, Mind & Soul. Bandleider Davie ‘Street Rat’ Luhanga: “We speelden op hetzelfde tijdstip als twee olifanten, toch hadden wij, de ratten, een zee vol enthousiast publiek in onze tent.

Dirigeren was van jongs af aan een vanzelfsprekendheid voor Hans Leenders. “Ja, dat wilde ik in de box al,” lacht hij. “Ik heb altijd de behoefte gehad om te bewegen op muziek. Dat is nergens op gebaseerd, ’t is gewoon een heel primair gevoel.” Hij had ook kunnen gaan dansen. “Dat heb ik ook een tijdje gedaan,” grinnikt hij.

Het is zondagochtend, de dag na de première van zijn kameropera The man at the piano. In plaats van uit te rusten van alle hectiek, zit Paul van Brugge alweer in de studio een soundtrack te componeren. “Ik voel me zo’n jongleur met stokjes die tien bordjes draaiende houdt,” vertelt hij. “Je moet zorgen dat alle projecten elkaar versterken, dan geven ze energie. Zodra ze ten koste van elkaar gaan, ja, dan valt er wel eens een bordje naar beneden.”

Het is een van de laatste lessen voor haar eindexamen, en Sarah Lavinia Feenstra, de enige vrouwelijke drummer van het Rotterdams conservatorium, zweet peentjes in de oefenruimte van Juan van Emmerloot. “Laat pauzes vallen in je solo, speel niet alles achter elkaar,” adviseert hij na haar oorverdovende aanslagenwaterval. “En vergeet niet van te voren je metronoom aan te zetten, anders ga je door de spanning veel te snel spelen. En dan zit je straks met kramp.”