Bij Sergio George heb je aan een halve plaat genoegBij eerste beluistering van de nieuwe cd van La India bekruipt je de gedachte dat dit de plaat is die Marc Anthony eigenlijk had moeten maken in plaats van zijn recente, voor salsaliefhebbers teleurstellende cd Iconos; een verzameling beeldschone maar mierzoete latin pop ballads. Op zeker de helft van de nummers van Unica overheerst de kenmerkende muzikale magie van pianist, arrangeur en producer Sergio George - die vorig jaar nog een staaltje meesterschap afleverde met Latin Grammy-magneet Ciclos van Luis Enrique. Maar dan begint de sterk beschadigde stem van La India op te vallen (een goede vriend bezigde niet geheel onterecht de term ‘viswijf’), en de aanwezigheid van drie Engelstalige covers, waaronder de vocaal verkrachte klassieker Smile en een salsaversie van Crying van Roy Orbison. Daar komt nog bij dat De Grote Hit van het album, Estupida, is opgepend door de winnares van een Italiaanse tv-talentenjacht (daar goed voor dubbel platina). Plaatsvervangende schaamte treedt op bij expliciet prozaprut als ‘rub me down in some hot oils, baby’ in het nummer Turn off the lights. Het netto resultaat bestaat dus uit vier of vijf aanstekelijke en zalig gearrangeerde dansvloervullers. Maar dat mag de pret niet drukken: als het om Sergio George gaat heb je aan een halve plaat genoeg. Deze recensie verscheen eerder op MixedWorldMusic.com
|