‘Wanneer je te hard in zand knijpt, glipt het door je vingers,’ schreef Joni Mitchell ooit aan een geliefde bij het beëindigen van de relatie. Deze woorden vormen de leidraad voor de solovoorstelling van Rianne Hekkema, waarmee ze begin juni haar studie Muziektheater beëindigt.

‘Het thema is vasthouden en loslaten,’ vertelt de tweeëntwintigjarige Hekkema. ‘Het is overal op van toepassing: wanneer je in de liefde te graag iets wilt, krijg je het vaak juist niet. Het kan ook te maken hebben met de grenzen van het lichaam; ik wil altijd tot het uiterste gaan, maar dat kan ook tegen je werken. Alles wil ik onder controle hebben, maar soms moet je juist loslaten om iets te bereiken.’

Hekkema (Hellevoetsluis, 1986) speelde als kind bij Jeugdtheater Hofplein en maakte haar semi-professionele debuut op veertienjarige leeftijd bij het Nederlands Musical Ensemble als vrouwe Marianne in de musical Robin Hood. ‘Nadat ik de rol van Hodel kreeg in Anatevka bij Stichting Lighthouse producties begon het te dagen dat ik misschien wel in die richting verder wilde. Ik besloot de vooropleiding van Codarts te gaan doen.’

Rotterdam paste bij haar. ‘Hier staan zang en acteren centraal, dans is een groot bijvak. Bovendien is de opleiding breder dan alleen musical en ligt de focus ook op modern muziektheater. Mensen als Jannie Pranger, Caroline Petrick en Wende Snijders gaven workshops of kwamen projecten begeleiden.’

Wat ze achteraf waardevol vond aan de muziektheateropleiding in Rotterdam is dat er gekeken wordt naar de behoeften van elk individu. ‘Je krijgt de ruimte om je te ontwikkelen in de richting die het beste bij jou past.’

Vorig jaar koos Hekkema ervoor om auditie te doen bij de professionele musical Anatevka, bij wijze van vierdejaarsstage. Ze kreeg een rol in het ensemble, en toerde daar het afgelopen half jaar mee door Nederland en België. ‘Ik was heel benieuwd of het wereldje me zou bevallen. En ik moet zeggen, je bioritme verschuift een aantal uren en het is lastig te combineren met school en een sociaal leven, maar ik heb het heel erg naar mijn zin.’

Inmiddels heeft Hekkema een idee van hoe het er aan toen gaat bij het spelen van een musical. ‘Ik word al handig in hoe alles werkt, hoe ik mezelf kan aanpassen om dingen goed te laten lopen. Je krijgt gewoon die hele mentaliteit mee. Het is mijn eerste ervaring op dit niveau, en ik heb geluk dat ik een hele leuke, diverse groep mensen heb, met wie je een bijzondere band opbouwt.’

Misschien niet geheel toevallig is het element ‘loslaten’ prominent aanwezig in het verhaal van Anatevka, de klassieke Broadway-musical over de Russische melkboer Tevje, die zowel zijn religieuze tradities als zijn drie volwassen dochters noodgedwongen moet laten gaan. Hekkema: ‘Het verhaal vind ik prachtig. Ik pas van nature het beste in dit soort klassieke musicals zoals The Sound of Music en Cyrano.’

Het leukste deel van de show vindt Hekkema het einde van de eerste acte. ‘Er is een aantal scènes met hele diverse dynamiek snel achter elkaar. Eerst zijn we allemaal als oma’s verkleed en doen we een gekke nachtmerrieachtige dans waarbij een bed wordt rondgereden, dan kleden we ons snel om en spelen we een huwelijk, met weer een hele andere sfeer.’

Maar het meest geniet ze van de krachtige opening. ‘Het is het eerste contact met de zaal. Misschien had je daarvoor wel privé-problemen, maar als die lichten aangaan en je ziet het publiek, dan zit je er meteen in en ga je er helemaal voor.’ Ook op het toneel is veerkracht vereist. ‘Een scène wordt vaak interessanter als je de controle loslaat. Elke avond is weer anders. Ik heb geleerd niet krampachtig aan iets vast te houden omdat het gisteren werkte.’

Hoewel Hekkema vanaf haar veertiende zeker wist dat ze in de musicalwereld terecht wilde komen, ligt dat nu niet meer zo vast. ‘Tja, ook dat heb ik losgelaten’ lacht ze. ‘Door de opleiding ben ik met zoveel verschillende vormen van muziektheater in aanraking gekomen. Mijn solovoorstelling in juni is bijvoorbeeld een liedprogramma met als bijzonder element een installatie van een beeldend kunstenaar. En ik houd ook van zingen in een meer intieme setting, zoals bij een dinershow. ‘Musicals zijn nog steeds mijn grote passie, maar mijn blik is verbreed. En ik hoef niet te kiezen.’

Dit interview staat in het lentenummer van Codarts Magazine