In februari vond het festival Amsterdam World plaats, met als thema Catalonië. Een van de weinige bands die er in het Catalaans zong was Nour. Voorman Yacine Belahcene Benet – van Berbers-Catalaanse origine – leidde al eerder succesvolle mestizoprojecten, waarvan Cheb Balowski het bekendst is. Met Nour gaat de zanger en componist vooral op zoek naar een synthese tussen zijn Noord-Afrikaanse achtergrond en westerse stijlen als rock, pop en funk. Een beetje van Rachid Taha, een beetje – maar minder – van Les Boukakes. Na enkele jaren experimenteren is er nu En Blanc, een samenhangende tweede plaat waarin jaren tachtig-pop, Arabische toonladders, elektronica, instrumenten als oud, darbuka en Arabische strijkers, punk en gitaarrock naadloos in elkaar passen. Betreurenswaardig zijn de vrouwelijke zang- en rappartijen met een enorm tuttig toontje, dat in Spanje zo in zwang is. Hoogtepunten zijn een in het Catalaans gezongen arabesk en een zorgvuldig opgebouwd gnawarock-nummer met een toepasselijke songtekst over slavernij.

Deze recensie staat in het huidige nummer van Mixed Wereldmuziekmagazine