Marijke de Vries is van oorsprong beeldend kunstenaar. Zo’n dertien jaar geleden ontdekte ze de tangomuziek, de dans en de stad Buenos Aires. Naast dansen, lesgeven en choreograferen organiseert De Vries binnenkort de elfde editie van festival Tangomagia, van 26 tot en met 31 december in Amsterdam. De nadruk ligt dit jaar op de jonge tangogeneratie.

Welke muziekstijl luister je de laatste tijd veel?

Op mijn iPod staat een combinatie van tangomuziek (vooral tango nuevo zoals van Electrocutango, Otros Aires en een paar traditionele orkesten, waaronder dat van Pugliese); ook veel (non-tango) wereldmuziek en ook nog wat klassiek, met name strijkkwartetten van Beethoven.
Omdat ik het prettig vind om verrast te worden heb ik hem bijna altijd op shuffle staan, vooral tijdens mijn werk als kunstenaar. En ik moet toegeven dat de combinatie van nummers die nu op mijn iPod staan me zo bevalt dat ik er al een tijd niets bij heb gezet.

Heb je een plaat waar je geen genoeg van krijgt?

Ik ben erg dol op de cd Lagrimas Negras van Bebo & Cigala.

Welke artiest of groep heeft het vermogen je humeur te veranderen?

Ik heb een cd die Musica Argentina heet waarop als artiesten alleen ‘various artists’ staat vermeld. Op die plaat staat een nummer op dat ik fantastisch vind, het heet Simpecao en doet mij denken aan een variant van moderne flamencofusion. Daar krijg ik energie van. Voor een meer nostalgisch-romantisch gevoel draai ik het nummer Nieblas del Riachuelo van Bebo & Cigala.

Welke nieuwe jonge band moeten we leren kennen?

Een aanrader wat betreft nieuwe jonge tango vind ik een band genaamd Hi Perspective. Ik ken ze van het nummer ‘El Tango’ dat op een verzamelcd staat die The Tango Club Night heet. Op die plaat staan ook artiesten als Melingo, Andres Linetzky en Electrocutango.

Dit stukje staat in de decemberuitgave van Mixed.