Ze worden bijna niet meer uitgebracht, platen in één en hetzelfde tempo. Met een dozijn langzame nummers achter elkaar loop je het risico de luisteraar op de helft al te verliezen. Een geslaagde uitzondering is het album Rosa van de Braziliaanse Rosa Passos. De zangeres, die al drie decennia jazz, samba, bossa en MPB vertolkt en onder meer samenwerkte met Yo-Yo Ma, Paquito D’Rivera en Cyro Baptista, wordt vaak ‘de vrouwelijke Joao Gilberto’ genoemd. Wie een paar versnellingen durft terug te schakelen, wordt getrakteerd op vijftien beeldschone tracks waarop Passos vocaal in een intiem spel is verwikkeld met haar gitaarspel. Met een ontroerend echte, gewichtloze stem en speelse timing laat ze niet alleen evergreens als Olhos dos Olhos van Chico Buarque fris klinken, maar ook haar eigen nummers schitteren, waaronder de Spaanstalige bolero Desilusión. Wat haar op Rosa lukt, gebeurt echter niet op haar nieuwste plaat Romance – die in Europa tegelijk met Rosa is uitgebracht. Met een keurige jazzband als begeleiding is het gelijkmatige tempo ineens funest: de voorbeeldige jazzversies van beroemde bossa’s worden praktisch tot achtergrondmuziek gereduceerd.

Deze recensie staat in het oktober/novembernummer van Mixed Wereldmuziekmagazine.