Ernestina van de Noort is hispaniste, vertaler, freelance journalist, onder meer voor Vrij Nederland en Nrc Handelsblad. In 2006 initieerde ze samen met Maarten Rovers van Wereldculturencentrum Rasa de 1e Nederlandse Flamencobiënnale. De tweede vindt plaats van 26 oktober tot en met 2 november 2008.

Welke muziekstijl luister je de laatste tijd veel?

Perzische klassieke muziek. De langgerekte lamento’s, de vrij uitwaaierende melodielijnen en de schurende Iraanse vedel, (kamancheh), ik krijg er geen genoeg van. Het voelt als flamenco in oorspronkelijke staat. Soms meen ik flarden van een seguiriya te horen, een van de zwaarste flamencogezangen. Het is natuurlijk ook een van haar (vermeende) voedingsbronnen.

Heb je een plaat waar je geen genoeg van krijgt?

Ik moet er twee noemen: Cachao, Master Sessions volume 1 van Israel ‘Cachao’ López, de Cubaanse bassist en componist, die de Cubaanse muziek transformeerde. Hij legde met zijn mambo-danzón (hij vond de mambo uit en niet Pérez Prado!) de basis voor de later latin-jazz en salsa. En twee: Footprints live van Wayne Shorter. Vooral wanneer de muziek alle kanten uitvliegt, Danilo Pérez zijn latin-kant loslaat en Brian Blade’s drumstokken in de lucht blijven hangen en steeds weer net anders aanslaan dan je denkt. Het is de vrije improvisatie waarbij iedereen uiteindelijk elkaar weer vindt. Dat is ‘flamenco’.

Welke artiest heeft het vermogen je humeur te veranderen?

Diego Carrasco, meesterimprovisator, singer-songwriter en idool van veel flamencomusici. Mijn held. Mijn antidepressivum. Een bulería gezongen door Carrasco is in staat om me uit de somberheid te wippen. Zijn manier van spelen met het compas (ritme) is één groot feest. Ik moét een pasje doen op het plankier. En verlaat het huis met een grote grijns. Net als in mijn salsa tijd Celia Cruz dat was.

Welke muziek draai je graag in de trein of op de fiets?

Mali. Maakt niet uit wat. De hoge vrouwenstemmen, die je belerend toezingen zonder dat je het verstaat, de melancholische stem van Boubacar Traoré of de jazzy balafon van Kélétigui Diabaté.

Welke nieuwe jonge band moeten we leren kennen?

UHF, Ultra High Flamenco. Snaren en percussie. Een verfrissende nieuwe, instrumentele benadering van flamenco. Leider Pablo Martín gaf me vorig jaar alle info op een usb stick, maar ik schonk er geen aandacht aan. Totdat ik de cd kreeg!

Dit interview staat in de huidige oktober/novembereditie van Mixed Wereldmuziekmagazine