‘Sorry, neem me niet kwalijk dat ik te laat ben,’ zegt ze met een schuldbewuste, zoete glimlach, terwijl ze een bonte verzameling koffers en tassen opstapelt naast de tafel in een Rotterdams café. Ze ploft neer op een stoel. Anne-Cécile Rouxel is net terug uit Berlijn, waar de korte film In deiner Haut in première ging op de Berlinale, het prestigieuze filmfestival van Berlijn. De Française tekende voor de soundtrack.

Rouxel (Rennes, 1976) nam vorig jaar vrij van haar studie Muziekproductie aan het Rotterdams Conservatorium om in de Duitse hoofdstad een opleiding filmmuziek te volgen. ‘Van kleins af aan word ik geraakt door de kracht van film. Ik was als kind in het bijzonder gebiologeerd door de films van Jacques Demy zoals Les Parapluies de Cherbourg en Les Demoiselles de Rochefort, met muziek van Michel Legrand.’

In Berlijn, waar ze gedeeltelijk woont en werkt (Amsterdam is haar tweede stad), ontmoette Rouxel een paar regisseurs die direct met haar samen wilden werken. ‘Ik heb veel geluk gehad. In deiner Haut was zelfs al geselecteerd voor de Berlinale voordat ik de muziek af had.’

De film vertelt het verhaal van een 16-jarige die de zomer doorbrengt met haar moeder en dier nieuwe vriend. De muziek is minimalistisch en repetitief, wisselend van elektronica met sferische geluidseffecten tot Yann Tiersen-achtige pianomelodieën. ‘Ik schreef muziek die paste bij de adolescente leefwereld van het meisje, met geluiden die doen denken aan de kindertijd.’

Die fascinatie voor de kindertijd neemt ook in haar solomuziek een prominente plek in. Onder het pseudoniem Ninca Leece, een anagram van haar voornaam, componeert en speelt Rouxel dromerige, gelaagde muziek. ‘Ik creëer een feeëriek, vrouwelijk universum met een mix van experimentele elektronische synthesizermuziek en akoestische instrumenten als piano en gitaar. Dat alles vul ik aan met kleine percussie-instrumentjes die ik overal ter wereld vind.’

Uit haar tassen haalt ze haar ‘speeltjes’ tevoorschijn: een kinderkeyboard, xylofoon, babyrammelaars en Braziliaanse caxixi en maracas. ‘Ik houd van lieve kleine geluidjes,’ legt ze uit. Ook gebruikt ze – op het podium en in de studio – vallende waterdruppels, brekende cornflakes, een spelcomputer en geluiden van de straat om een eigenzinnige geluidstextuur te produceren, waarbij haar kennis als geluidstechnicus en muziekproducent, opgedaan aan het Rotterdams Conservatorium, goed van pas komt.
Tijdens interactieve optredens met videoartieste Julie Pareau probeert Rouxel het gevoel van kind zijn tot leven te wekken.

‘Julie en ik denken er zelfs over om shows te maken voor kinderen, met een poppenspeler en veel improvisatie. Ik test mijn muziek ook vaak op mijn neefjes, of kinderen van vrienden, en ze reageren er geweldig op. Weet je, in deze maatschappij zijn we verleerd om onze zintuigen te gebruiken. Ik wil met mijn muziek kinderen en volwassenen stimuleren hun zintuigen te waarderen en opnieuw te ontdekken.’

En daar gaat het haar eigenlijk om. ‘Ik verpak mijn elektronische soundscapes in dansmuziek, omdat ze zo een groter publiek bereiken. Maar het gaat mij meer om de atmosferen, om het gevoel.’ Met die dansmuziek heeft de veelzijdige artieste inmiddels een groot publiek bereikt. Ze speelde in diverse clubs in Nederland, Duitsland en Italië, maar ook in Sjanghai, Beijing en Brazilië.

‘Toch is het niet makkelijk,’ verzucht ze. ‘De wereld van de technologie wordt nog steeds gedomineerd door mannen; ik merk het vooral als ik op tournee ben. Ik ben al tien jaar aan het vechten om een plekje. Bij de studierichting Muziekproductie ben ik het enige meisje. Nog sterker: ik ben de eerste vrouw in de twintig jaar dat de studie nu bestaat!”

Op 16 april doet Rouxel eindexamen in de Theaterzaal van het Rotterdams Conservatorium, waarbij ze in actie te zien zal zijn met haar ‘speeltjes’ en de interactieve projecties van Pareau. Van te voren zal de film In deiner Haut zijn Nederlandse première beleven. Het enige waar het nog aan ontbreekt is een label voor haar eerste plaat, The uncut version. ‘En het zou leuk zijn om een paar optredens te doen in Frankrijk. Het is bizar dat ik overal ter wereld heb gespeeld, maar dat ze me in mijn geboorteland nog niet kennen.’

Dit artikel staat in het lente-nummer van het Codarts Magazine