Stel: je bent een singer-songwriter van een jaar of vijfentwintig, je staat niet onder contract bij een platenmaatschappij en ambieert te kunnen leven van je muziek. Hoe pak je dat dan aan? Dat vroeg masterstudent Inger Hansen – singer-songwriter van vijfentwintig, zonder platencontract en met de ambitie te leven van zijn muziek – zich af. De jonge Duitser maakte er meteen ook de onderzoeksvraag van binnen de master die hij volgt aan het Rotterdams Conservatorium.

“In Nederland is er eigenlijk geen markt voor Engelstalige popmuziek van eigen bodem,” vertelt Hansen (Cuxhaven, 1982). “Er zijn 8 popopleidingen, maar 85 procent van de Nederlandse muziekmarkt wordt bediend door buitenlandse artiesten. Vaak heeft hier iets de x-factor omdat het uit van ver komt, niet omdat het zo goed is. Lokaal talent moet veel harder werken om zich te kunnen manifesteren. Goed zijn is niet genoeg.”

Hansen studeerde vorig jaar af als zanger aan de Rotterdam Pop Academy van het Rotterdams Conservatorium, en begeleidt zichzelf op gitaar. In de master, de vervolgopleiding op academisch niveau die vroeger bekend stond als de ‘tweede fase’, is het de bedoeling dat studenten een onderzoeksonderwerp kiezen dat in het verlengde ligt van hun situatie als muzikant. En wat lag er dichter bij Inger Hansen dan de vraag hoe hij zichzelf moet lanceren als popmuzikant?

Het eerste antwoord lag voor de hand: internet, internet en nog eens internet. “Het oude model van de muziekindustrie is passé. A&R-managers scouten niet meer naar talent in kroegen, maar op sites als Myspace. Labels zoeken artiesten die al een grote fanbase hebben, die hebben bewezen dat ze ’t kunnen. Ze nemen geen risico’s meer.” Ook als je niet zoekt naar een platenmaatschappij, is internet volgens Hansen het toverwoord. “Daar kun je mensen bereiken die je vroeger niet bereikte, en dat zonder geld.”

Die aannames toetst hij in de praktijk. Niet alleen ondervraagt hij bekende experts en auteurs op dit gebied, maar ook de fans die zijn muziek online hebben beluisterd. Het enige echte proefkonijn van zijn onderzoek is hij zelf. “Alles wat ik doe, of ik nu met vrienden praat over een show, of met mensen uit het publiek van gedachten wissel, gebruik ik. Mijn doelstelling is om financieel en artistiek onafhankelijk te zijn. En daarvoor moet ik weten: hoe verkoop ik het product ‘Inger Hansen’?”

Dat ‘muziek als product’ grote oppervlakkigheid zou inhouden, bestrijdt Hansen. “Als ik mezelf succesvol lanceer, hoef ik geen concessies te doen en kan ik juist artistiek vrij zijn om te maken wat ik wil. Als ik me nu richt op vijftig procent muziek en vijftig procent marketing, ben ik daarna in staat om dieper te gaan, om full time artiest te zijn. En zal ik veel tijd besparen.”

Een van de valkuilen die hij ziet bij collega’s is lesgeven. “Op school is er veel aandacht voor didactiek, wat logisch is, want er is veel werkgelegenheid in het muziekonderwijs. Maar als je vijf dagen in de week les geeft, ben je niet meer onafhankelijk als artiest: er is geen tijd of energie over om te componeren. Toen ik les gaf moest ik vaak optredens afzeggen, daarom ben ik ermee gestopt. Artiest zijn is óf je hobby, óf je beroep. Ik kies voor het beroep. En dan niet als sessiemuzikant of achtergrondzanger.”

Hij zou graag zien dat de school meer aandacht zou besteden aan ‘zelfmarketing’. “Het is inmiddels verplicht om een Myspace-pagina te maken, en er is een samenwerking voor bandstyling met de Willem de Kooning Academie, maar er is nog veel meer inzicht nodig in de muziekbusiness, door middel van stages, bijvoorbeeld.” Eind volgend jaar presenteert hij zijn aanbevelingen in wat hij noemt ‘a guide to artist empowerment’.

Binnenkort gaat Hansen, die net in eigen beheer de cd For The Love of Sound heeft uitgebracht, zelfs voor een tijd naar New York om zijn droom te verwezenlijken. “Een jongen die ik ken ging op eigen houtje naar de V.S. en speelde bij elkaar voor zo’n half miljoen mensen. Als die straks een cd uitbrengt, is er een publiek voor. De afgelopen drie maanden ben ik vijftigduizend keer bekeken op Youtube. Ik hoef niet wereldberoemd of schatrijk te worden. Ik wil alleen bewijzen dat je als muzikant onafhankelijk kan zijn als je het op de juiste manier aanpakt.”

Dit artikel staat in het april-nummer van het Codarts Magazine

www.ingerhansen.com
www.myspace.com/ingerhansen