Na de massale generositeit en het nationale saamhorigheidsgevoel van de afgelopen week was het weer tijd voor wat onheilspellende televisie. Vrijdagavond werd in ‘De leugen regeert’ uit de doeken gedaan hoe serieuze journalisten in de door de Tsunami getroffen gebieden voor het karretje van de televisieactie worden gespannen.

Felix Meurders praatte met radio- en televisiecorrespondenten die hals over kop naar het rampgebied waren vertrokken en daar in de chaos van de ramp terecht kwamen. De ethische dilemma’s die een journalist krijgt als hij moet kiezen tussen meelijwekkende emotietelevisie en genuanceerde journalistiek zouden moeilijker en groter zijn dan ooit.

Een dag later was de langverwachte eerste episode van de serie Medea van Theo van Gogh te zien. Ironisch genoeg vliegen je de kogelbrieven, dreigementen en liquidaties meteen al om de oren. Het is veelzeggend dat een klassieke Griekse tragedie het cynisme van een filmmaker over de politiek, journalistiek en maatschappij zo goed kan verwoorden. De teksten en handelingen zijn rechtstreeks uit het oude Griekenland geplukt, maar komen ons niet barbaars voor.

Koningsdochter Medea verraadt haar vader om de liefde van haar leven, de kille en berekenende Jason te helpen met zijn politieke aspiraties. De hartstochtelijke en trotse Medea wordt jaloers als Jason met een andere vrouw trouwt omwille van troonopvolging. Medea ontsteekt in woede en doodt het meest dierbare wat ze samen hebben: hun twee kinderen.

De Medea van Van Gogh is net zo sinister als die van Euripides. De dialogen klinken scherp en treffend als toneelteksten. De bouwfraude, achterkamertjespolitiek, dreigbrieven en liquidaties zijn zo realistisch dat je niet anders kunt dan regelmatig aan het lugubere lot van Van Gogh zelf denken.

Ondanks enkele platte personages en het bij vlagen zwakke acteerwerk is de laatste serie van de vermoorde cineast in zijn geheel spannend en de moeite waard. Het pessimisme en realisme van Medea zorgen voor een ongemakkelijk gevoel bij de kijker.

Zoveel verschilt het leven in klassieke oudheid niet van onze hedendaagse democratie. We zijn weer terug bij de collectieve angst die we sinds 11 september onder de leden hebben. De euforie van de inzamelactie was van korte duur.