Hoewel we in het hiphoptijdperk van geen enkel modeverschijnsel meer staan te kijken, is het toch even wennen om een man in een roze satijnen jurk met glinsterende oorbellen te zien. Maar we hebben het dan ook over de zestiende-eeuwse heerschappij van de Mughals (moslimheersers), waarin het historische epos Mughal-e-Azam (1960) is gesitueerd.

De film vertelt het verhaal van de stoere prins Salim (gespeeld door de sexy filmgod Dilip Kumar), die na jaren terugkeert van het front. Op een olifant rijdt hij het vaderlijk fort binnen, om acuut verleid te worden door courtisane Anarkali met haar rinkelende enkelbanden en wulpse handbewegingen. En dan beginnen de problemen. In naam van de liefde rebelleert hij tegen zijn vader, de machtige keizer Jalaluddin Mohammed Akbar (Akbar de Grote), die tegen een huwelijk gekant is.

Ondanks de vele vechtscènes en choreografieën overheerst de paleisintrige met dialogen vol prachtige metaforen. Wanneer Anarkali, berustend in de onmogelijkheid van de situatie, dorre rozentakken krijgt in plaats van een geurige roos, spreekt ze de legendarische woorden: ,,Doornen hoeven in elk geval niet bang te zijn om te verwelken.”

In 1960 werden maar enkele scènes van de film in kleur uitgebracht – 85 procent was in zwart wit. Na drie jaar inkleuren met de meest geavanceerde technieken is Mughal-e-Azam in 2004 heruitgebracht. Sindsdien draaide hij op talloze filmfestivals wereldwijd.

En ingekorte versie van dit stukje verscheen op 29 maart in nrc.next.