De Franse regisseur Marcel Camus verplaatste de Griekse mythe van Orpheus en Euridice naar het Brazilië van de jaren vijftig. In de cultklassieker Orfeo Negro (1959) komt de jonge, naïeve Euridice naar de grote stad Rio de Janeiro, op de vlucht voor de dood. Ze belandt in de muzikale gekte van het jaarlijkse carnaval en ontmoet daar casanova Orfeo, wiens gitaarspel mens en dier verrukt en waarvan zelfs gezegd wordt dat het de zon kan doen opkomen. Elk element is vertaald naar de nieuwe context: een verlaten tramremise doet dienst als de onderwereld en Orfeo krijgt contact met zijn gestorven geliefde in een voodooceremonie.

Ondanks de soms middelmatige acteerprestaties van de beeldschone maar van de straat geplukte amateurs en de nu lachwekkende figuur van de dood – inclusief masker en maillot – is de film legendarisch. Niet om de poëtische dialogen of de kleurrijke cinematografie, maar om de muziek. De soundtrack van Antonio Carlos Jobim en Luiz Bonfá markeerde het begin van de wereldwijde bekendheid van de Bossanova: in de jaren zestig werden standards als Manha de Carnaval en A Felicidade verder gepopulariseerd door João en Astrud Gilberto, en tot op de dag van vandaag eindeloos gecoverd.

Dit stukje stond op dinsdag 14 maart in nrc.next.