Bij de opening op 17 februari van de eerste overzichtstentoonstelling Een Ander Level van het Rotterdamse vormgevers/kunstenaarsduo HuMobisten, staken de presentatoren de draak met het actuele kunstdiscours. Een lange speech, geheel bestaande uit citaten uit het Vlaamse kunstblad De Witte Raaf en het Nederlandse Metropolis M. was het resultaat. De bezoekers proesten het uit bij de niet aflatende stroom gortdroge, gecondenseerde formuleringen met bijna krampachtig veel jargon.

In vijf jaar tijd produceerden Rufus Ketting en Gyz la Rivière samen een groot en rommelig oeuvre van fotografie, grafisch ontwerp, video’s, performances, installaties, een weblog op www.humobisten.nl en vrij werk. Tegelijk met de overzichtsexpositie in de Rotterdamse galerie Blaak 10 - waar gele post-its fungeerden als bordjes bij de geselecteerde werken – is er een lustrumpublicatie verschenen getiteld Een Dure Grap, met mooi beeldmateriaal en bijdragen van curatoren, kenners en zelfs cultuurfilosoof Siebe Thissen over het HuMobisme.

‘Serious pranksters’ noemen ze zichzelf en hoewel er in alles wat ze maken een knipoog, zelfs enig absurdisme zit, is de achterliggende gedachte vaak serieus. De vrije creativiteit van de HuMobisten - opgeleid in grafisch ontwerp en modevormgeving – is een garantie voor plezier, maar als je verder kijkt valt ineens iets wrangs op: het gebruik van humor als zelfverdediging. Gyz zegt elders in het boekje: ,,Humor maakt de waarheid niet minder pijnlijk, maar het helpt wel een beetje.”

Al hun werk gaat in op de actualiteit, stelt vragen over (wereld)politiek, de informatiesamenleving of globalisering. Met hun ongewone kijk op de wereld stellen ze vragen, zonder belerend te worden en laten ze ruimte voor interpretatie. In de performance Come Closer and Ask Me for a Dance (Finland, 2005) lagen ze compleet witgeschminkt en in witte rokkostuums op de grond. Als ze werden ‘wakker gemaakt’ door een bezoeker deden ze daar een dansje mee. Het zag er koddig uit, maar roerde wel het thema van keuzevrijheid aan.

De HuMobisten (een samentrekking van Humor en Mind Your Own Businessism) kennen geen grenzen of categorieën. Ze willen bewijzen dat je ook in een band kunt spelen zonder muzikant te zijn, en dat je in een Centrum voor Beeldende kunst kunt exposeren zonder kunstenaar te zijn. Dat laatste hebben ze aan het begin van hun carrière letterlijk gedaan: ze hingen er een paar onbeschilderde canvassen op en deelden flyers uit met de tekst: everyone can Make An Exhibition at the CBK.

In hun overzichtsexpositie was het gedicht ‘de aankondiging’ te lezen op kleine stukjes lichtkrant. Die waren zo kort, dat het wachten was tot het volgende woord voorbij kwam. (Mijn gedichten over Goldie Hawn / komen hier ook nog wel een keer op / te stawn) Zowel naïef als realistisch, poëtisch, serieus en humoristisch: het werk van de HuMobisten is extreem divers en toch herkenbaar. Beïnvloed door de popcultuur en stedelijke modetendensen maar met als stevige basis het onnavolgbare HuMobisme.

Dit artikel zal in ingekorte versie verschijnen in magazine Items.