Een dialoog tussen een beatboxende Maxwell Wright en het taconeo – hakkengestamp – van de flamencodanseres; een indrukwekkende solo van drie bandleden op cajón, waarin stapsgewijs bongo’s, conga’s en drums worden geïntroduceerd; of een compositie die begint met flamenco-tangos, overgaat in Cubaanse son, en eindigt in een rumba Catalana: het is allemaal typerend voor Ojos de Brujo.

Met haar sensationele jazz op basis van latin, bossa nova en hier en daar zelfs Argentijnse muziek schitterde contrabassist en zangeres Esperanza Spalding woensdag 18 maart in een uitverkocht Bimhuis. Het stralende middelpunt was vanzelfsprekend de 24-jarige Spalding zelf, die technisch en artistiek blijft verbazen.

Drie jaar na hun laatste studioalbum Techarí presenteert het Catalaanse mestizocollectief Ojos de Brujo een nieuwe plaat. Ze keren ermee terug naar hun basis van rumba-funk en naar de onderbuik. ‘De toon van de cd is hoopvol, geruststellend, alsof we tegen een kleine baby praten.’

Als zanger van de eerste timbaband NG La Banda was Issac Delgado (1962) een van de pioniers van de timba – energieke Cubaanse salsa met invloeden uit westerse stijlen als pop en hiphop. Op de tweede cd die Delgado uitbrengt sinds hij in de V.S. woont – hij ging ervoor naar Puerto Rico en omringde zich met een sterke band en arrangeurs Sergio George en José Lugo – toont hij weer zijn volle kunnen met sterke en afwisselende composities waaronder het perfect opgebouwde Tu tienes magia en de franjevrije uitsmijter Tumbaíto.

In februari vond het festival Amsterdam World plaats, met als thema Catalonië. Een van de weinige bands die er in het Catalaans zong was Nour. Voorman Yacine Belahcene Benet – van Berbers-Catalaanse origine – leidde al eerder succesvolle mestizoprojecten, waarvan Cheb Balowski het bekendst is. Met Nour gaat de zanger en componist vooral op zoek naar een synthese tussen zijn Noord-Afrikaanse achtergrond en westerse stijlen als rock, pop en funk. Een beetje van Rachid Taha, een beetje – maar minder – van Les Boukakes.

Hoewel de ouders van Marcio Faraco erop hamerden dat hij advocaat zou worden, koos de Zuid-Braziliaanse gitarist, zanger en liedjesschrijver voor de muziek. Hij vertrok naar Frankrijk, van waaruit hij nog steeds opereert in met name het jazzcircuit. Zijn aanpak doet enigszins denken aan die van zijn landgenoot Vinicius Cantuaria in New York: voortbordurend op het erfgoed van bossa-groten als Tom Jobim en Vinicius de Moraes schrijft Faraco originele, intieme en ritmische ballades, uitgevoerd door zijn betoverende, kalmerende stem en ingetogen gitaarspel.

Het liefst zou ik hier betogen dat ik mijn inspiratie haal uit de natuur, muziek, mensen, taal en god. En al die zaken vormen zeker een bron, maar mijn papieren goudmijn kan ik het niet noemen. Ook is het geen antiek kunstboek of een literaire klassieker, hoewel Hamlet jarenlang op mijn nachtkastje heeft gelegen. Nee, ik moet bekennen dat mijn goudmijn een boek is dat al die inspiratie kanaliseert, mijn fladderende geest richting geeft, kortom; mijn leven simpeler maakt.

Mag je als recensent zeggen dat je blij wordt van een tentoonstelling? Misschien wel wanneer de curator zo geraffineerd te werk is gegaan bij het combineren van lichtvoetig, geestig en poëtisch werk, als Humobist Rufus Ketting bij YES. Zonder flauw of moralistisch te worden laat hij een jonge generatie vormgevers en kunstenaars ons een naïeve, soms kinderlijke en daardoor relativerende kijk geven op de wereld waarin we leven.

In 1993 studeerde Erik Verdonck af aan de Koninklijke Academie voor Schone Kunsten in Antwerpen met de collectie Multi waarin hij verschillende etnische stijlen mixte als reactie op racisme en onverdraagzaamheid. Vijftien jaar en vele beroepen later keert hij naar die collectie terug met het eerste deel van de tentoonstelling Heimwee in het Zeeuws Museum in Middelburg.

Met een sterk veranderende bevolkingssamenstelling en een overweldigend aanbod aan amusement en media staan de klassieke en actuele muziek anno 2009 voor een grote uitdaging. Een publiek blijkt er wel degelijk te zijn voor deze muzieksoorten. De vraag is dus: hoe bereik je de doelgroep?