Het Nederlandse latin jazz-kwintet Bye Ya!, in 1999 opgericht door bassist Mick Paauwe en percussionist Jens Kerkhoff, presenteert met hun derde cd Further Arrivals zowel een nieuwe drummer (de Uruguayaan Enrique Firpi) als trompettist (voor de geblesseerde Jarmo Hoogendijk werd een niet geringe vervanger gevonden in de Grammy-winnende Amerikaan Brian Lynch). Hoewel de band nog steeds intelligente, grotendeels zelf gecomponeerde latin jazz maakt met de klemtoon op jazz, is de vroegere ‘jonge honden’-energie nu wat meer gekanaliseerd.

Twee jaar geleden brak Sa Dingding in de westerse wereld door met Alive, een plaat vol dansbare etno-elektronica, waarin haar Chinees-Mongoolse achtergrond doorklonk. Door haar eigenzinnigheid en flamboyante verschijning werd ze al gauw de Björk van China genoemd. Nu verschijnt haar tweede internationale release, Harmony. Zowel de titel als het strakke, zilvergrijze hoesje doen vermoeden dat de ‘elektronica' het heeft gewonnen van de ‘etno’. Dat is inderdaad een beetje het geval.

De ambassadrice van de Colombiaanse folklore, of ‘identiteitsmuziek’ zoals Totó La Momposina hem zelf noemt, brak begin jaren negentig internationaal door met de plaat La Candela Viva op Peter Gabriels Real World-label, en ontving in 2006 een WOMEX Award for World Music 'in recognition of her ground-breaking work for Afro-Caribbean music and dance' gedurende haar vijftigjarige carrière.

Het is alom bekend dat de Cubaanse muziek zich al tijden niet meer alleen in Cuba ontwikkelt. Het epicentrum van de Cubaanse diaspora bevindt zich op 90 mijl van Havana, in Miami, waar ook de eerste plaat van TimbaLive, de band van drummer Leo Garcia, is opgenomen. De cd is doorspekt van deze dualiteit, en hoewel de conclusie steeds is: ‘het maakt niet uit waar je geboren bent, het Cubaan-zijn zit in je ziel’, staan er nummers op die in Cuba nooit gemaakt zouden durven worden, zoals El Dinero: ‘ik schaam me er niet voor: ik houd van geld'.

Hij vertelt het alsof het de normaalste zaak van de wereld is, maar zijn verhaal hangt van bijzondere gebeurtenissen aan elkaar: Jean-Christophe Bonnafous trok op 27-jarige leeftijd naar India op zoek naar het geluid van de bansuri-fluit en werd daar meteen leerling van grootmeester Hariprasad Chaurasia. Zes maanden zat de Fransman in Nederland op het conservatorium.

De Zimbabwaanse singer-songwriter Netsayi presenteerde kort geleden haar tweede cd, 'Monkey’s Wedding', een plaat met een krachtig, poëtisch en persoonlijk geluid. In februari doet ze zes Nederlandse theaters aan in het kader van World Sessions. ‘Dit is Zimbabwaanse muziek, gewoonweg omdat ik uit Zimbabwe kom.’

Wonderproducer en flamencogitarist Javier Limón noemt zijn nieuwste creatie in de liner notes een instant klassieker. Dat klinkt onwaarschijnlijk blasé, maar het moet gezegd: de man heeft gelijk. El último trago, waarop hij liederen van de legendarische singer-songwriter Chavela Vargas liet vertolken door flamencozangeres Concha Buika en pianist Chucho Valdés is van begin tot eind een muzikaal juweel.

In 1993 – een jaar later voor de wereldmarkt – presenteerde de Colombiaanse zanger Carlos Vives zijn album Clásicos de la Provincia, met klassieke vallenatos – een volksmuziekstijl uit het noorden van Colombia – in een hedendaags jasje. Hoewel de folkpuristen sceptisch waren, sloeg het album nationaal en internationaal in als een bom en zette het Colombia – en de vallenato – in een klap op de muzikale wereldkaart. Zestien jaar, acht etnische fusion-albums en talloze hits later, keert superster Vives terug met Clásicos de la Provincia II.

Toen hem tijdens zijn auditie voor een plek aan Pop Academy werd gevraagd wat hij later wilde worden, zei hij ‘tuinman’. Dat grapje werd hem niet geheel in dank afgenomen. Ook schreef hij op zijn aanmelding dat hij graag les wilde van ‘Hans van Oosterhout’ terwijl de beroemde drumdocent – voor wie veel studenten in Rotterdam gaan studeren – daar Hans Eijkenaar heet.

Toen flamencodanseres Harriet IJssel de Schepper, alias Kika, een keer werd geïnterviewd op televisie, nam ze voor aanvang van het vraaggesprek de interviewster apart. Ze verzocht haar om alsjeblieft niet te vragen waarom zij als Nederlandse flamenco was gaan dansen. ‘Als we die vraag skippen,’ redeneerde Kika, ‘blijft er meer tijd over om over mijn vak te praten.’