Na Lagrimas Negras, de fraaie en commercieel succesvolle fusie tussen flamenco en Afro-Cubaanse muziek, is de Spaanse zanger Diego El Cigala de ongekroonde koning van de populaire flamencofusion. Voor zijn nieuwste avontuur stelde hij zich ten doel tango te zingen. En dan meteen in het hol van de tangoleeuw: met een live-opname in het Gran Teatro Rex van Buenos Aires.

Wanneer er een plaat verschijnt van de Cubaanse salsazanger Issac Delgado bij het latin-jazzlabel van Fernando Trueba houd je serieus rekening met het beste. Als ook nog blijkt dat het om een ode gaat aan Nat King Cole gaan alle alarmbellen rinkelen. Acht van de twaalf gecoverde songs komen van Cole’s Spaanstalige albums, met traditioneel Latijns-Amerikaans repertoire zoals Perfidia, Quizás, quizás, quizás en Piel canela.

Misschien gebeurde het ten tijde van The Life Aquatic (2004), de film waarin Seu Jorge nummers van David Bowie vertolkte in het Portugees. Misschien was zijn fascinatie met Engelstalige muziek er altijd al geweest. Eind 2007 verscheen zijn cd America Brasil O Disco, een plaat vol sambarock met veel Amerikaanse folk- en bluesinvloeden. Nu, weer drie jaar later, culmineert die combinatie van elementen in de titelloze plaat van Jorge’s nieuwe groep Almaz, bestaande uit bassist Antonio Pinto en Nação Zumbi-leden Pupillo (drums) en Lucio Maia (gitaar).

De nominaties voor alweer de elfde editie van de Latin Grammy’s zijn bekend gemaakt. Dit jaar zijn er vier artiesten in vier categorieën genomineerd: de Dominicaanse zanger en songwriter Juan Luis Guerra, de Spaanse popster Alejandro Sanz, de Uruguayaanse liedjesschrijver Jorge Drexler en de Mexicaanse producer/zanger/bandleider Mario Domm van de band Camila.

Alles is er bij de band Ska Cubano op gericht genotshormonen bij de luisteraar te produceren. Zo staat ten minste in de liner notes te lezen van hun nieuwste plaat Mambo Ska. Bestaande uit Engelse, Cubaanse, Japanse en Jamaicaanse muzikanten, is Ska Cubano al een tijdje een notoire gast op festivals wereldwijd. En inderdaad, niet alleen live maar ook op plaat ligt de nadruk op plezier en feest. Maar wie platte hoempa-ska verwacht, komt bedrogen uit.

Bij eerste beluistering van de nieuwe cd van La India bekruipt je de gedachte dat dit de plaat is die Marc Anthony eigenlijk had moeten maken in plaats van zijn recente, voor salsaliefhebbers teleurstellende cd Iconos; een verzameling beeldschone maar mierzoete latin pop ballads. Op zeker de helft van de nummers van Unica overheerst de kenmerkende muzikale magie van pianist, arrangeur en producer Sergio George - die vorig jaar nog een staaltje meesterschap afleverde met Latin Grammy-magneet Ciclos van Luis Enrique.

Een keer in de zoveel tijd verschijnt er een cd waarop alles helemaal klopt: opbouw, compositie, instrumentarium, productie, artwork. Een album waar je – zonder het te weten – op hebt gewacht. A Son de Guerra van de Dominicaanse zanger, componist en producer Juan Luis Guerra is zo’n plaat.

De Zuid-Afrikaanse trompetlegende Hugh Masekela is een van de artiesten die op 10 juni de officiële opening zal verzorgen voor WK voetbal in zijn thuisland. Ook andere Zuid-Afrikaanse groepen als Freshly Ground en het Soweto Gospel Choir geven die avond acte de présence in het Orlando Stadium in Soweto, de voorstad van Johannesburg.

Bijna twee jaar na het nieuws van haar ‘begrafenis’ herrijst de Cubop City Big Band als een feniks met als nieuwste wapenfeit de cd ‘Que Sensación!’, een eerbetoon aan latin-jazzpioniers Grupo AfroCuba, Emiliano Salvador en Paquito D’Rivera. Op 19 mei start de Nederlandse tournee. Mixed sprak met bandleider Lucas van Merwijk.

Na muzikale odes aan Tito Puente, Machito, Beny Moré en andere latingrootheden, kozen jullie bij deze zesde cd voor Grupo AfroCuba. Vanwaar die keuze?

De koebel telt af, het schrapende geluid van de güiro valt in, en iemand roept: ‘Is everybody ready? Latin boogaloo is here!’ Trompetten schallen en pianotumbao’s wervelen: de toon is gezet. Latin Party van Putumayo is een verzameling feelgood-latin met veel urbane invloeden. Dat is ook niet zo gek: het label koos voor deze cd voornamelijk artiesten van buiten Latijns-Amerika en dan met name fusiongroepen uit grootstedelijke omgevingen zoals New York en Parijs (verrassend genoeg tien van de twaalf nummers op de plaat).